📖 GÜNÜN AYETİ | EL LATÎF
وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ
Okunuşu:
Ve huvel Latîful Habîr.
**Meali:**
O, kullarına çok lütufkâr olandır, her şeyden haberdardır.
**En'âm Suresi 103. Ayet**
🌿 **Tasavvufî Tefekkür**
Kul olayların görünen yüzüne bakar, El Latîf ise görünmeyen incelikleri bilir. Bazen bir gecikme rahmettir, bazen bir mahrumiyet korunmadır.
**Sen hikmeti göremezsin diye hikmet yok değildir.**
El Latîf'in tecellisi, kulun fark edemediği yerlerde bile rahmetin işlediğini bilmektir.
### 🌿 GÜNÜN TEFEKKÜRÜ | EL LATÎF
**Allah'ın lütfu bazen istediğin şeye kavuşmak değil, istediğinden uzaklaştırılmaktır.** Çünkü sen görüneni bilirsin, O ise görünmeyeni bilir.
Kapanan bir kapıya üzülürsün. Belki o kapının ardında senin göremediğin bir zarar vardır. Geciken bir nasibe sabredersin. Belki Allah seni daha hayırlısına hazırlıyordur.
**El Latîf'in sırrı şudur: Her lütuf kendisini lütuf olarak göstermez.**
Bugün hayatında seni üzen bir olaya yeniden bak ve kendine sor:
**“Acaba burada Allah'ın bana dokundurduğu gizli bir lütuf var mı?”**
Çünkü kalp inceldikçe, **ilâhî lütufların izlerini daha önce göremediği yerlerde görmeye başlar.**
Zaman... O en sâdık zannettiğimiz şey. Meğer aslı astarı olmayan bir gölge oyunuymuş; gözümüzün önünden geçip giden, ama hiçbir zaman elimize değmeyen bir serap.
Şu suretlere bakıyoruz sevgili dinleyicim. O yeşil çayıra, o omuzlara dökülmüş mavi cübbeye, o henüz hiçbir şeyden haberi olmayan çocuğun durgun bakışına. Ve içimizde sessiz bir ses soruyor: bu gerçekten yaşandı mı, yoksa ezel uykusunun en derininde bir an görülüp unutulmuş bir rüyadan, yalnızca bir nefes mi arta kaldı?
Şebüsterî asırlar öncesinden hakikati önümüze koyuyor: cihan baştan başa bir aynaymış; o aynada gördüğümüz her suret ise, aslında koca bir yokluğun üzerine düşmüş bir parıltıdan ibaret. Biz o gün, o toprağın üstünde sahiden var olduğumuzu sandık. Anların art arda dizilip bizi büyüttüğünü, taşıdığını, bir yere götürdüğünü sandık. Oysa ne o çocuk hakikiydi, ne büyüdüğünü zannettiğimiz o yıllar, ne de parmaklarımızın arasından akıp gittiğine yandığımız o zaman.
Attâr'ın kuşları gibi menzili hep uzaklarda, hep ötelerde aradık. Dağlar aştık, vâdiler geçtik, kanatlarımız yorgun düştü. Sonunda vardığımız yerde gördük ki; aradığımız da, arayan da, yol da kendi içimizdeymiş. Bütün o yolculuk, bir hayalden öbürüne uzanan bir göz kırpmasından ibaretmiş.
Günler geçti sandık. Aylar, mevsimler, koca koca yıllar... Saçlarımıza ak düştükçe, bir şeyin gerçekten ilerlediğine inandık. Oysa Mevlânâ asırlardır aynı hakikati söyleyip duruyor: bu dünya bir rüyadır; uyuyan, uykusunda ağlar, sızlar, dert çeker. Gözünü açtığında ise anlar ki, o kadar gözyaşı döktüğü acıların hiçbiri yoktu. Hepsi bir vehimden ibaretti.
İşte o yaşın habersiz sükûtu, o omuza dökülen mavi cübbe... Hakikatte bu koca uykunun en saf, en tertemiz perdesiymiş yalnızca. Arkasında ne varsa, biz onu göremeyelim diye çekilmiş ince bir tül.
Şimdi anlıyoruz: geçmiş, üstüne titrediğimiz tatlı bir yalanmış. Gelecek ise, henüz görmediğimiz koca bir vehim.
Yılların ardından o donup kalmış ana bakıyoruz da, içimizi bir serinlik kaplıyor. Çünkü görüyoruz ki bu âlemde ne giden var, ne kalan. Ne kavuşan var, ne ayrılan. Sadece bitmek bilmeyen bir rüyanın içinde, bir gölgeden öbürüne sessizce göçüp durmuşuz. O yeşilliklerin arasında kısacık bir düş gördük; uyanınca elimizde ondan bir avuç serinlik kaldı, o kadar.
Dünden yarına bizimle gelen tek hakikat şu: bu rüya da bir gün bitecek. Ve perde aralandığında geriye yalnızca O kalacak. Mutlak Olan'ın o ebedî, o derin sükûtu... ve insanın tâ yüreğini ürperten o hiçlik serinliği.
/creators/posts/1cdd4779-7f12-4f7d-9b2c-5acc6889629a.jpeg)
"Dinle, ney ayrılıklardan, nasıl şikâyet ediyor."
✒️ Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî
Mevlânâ'nın Mesnevî'ye başladığı ilk söz olan dinle ney ayrılıklardan nasıl şikâyet ediyor mısraı, aslında senin için yazılmış olabilir. Ney, kamışlıktan koparıldığı için inler; çıkardığı her ses, geldiği yere duyduğu hasrettir. Bizim hâlimiz de böyledir. Her şey yolundayken bile içimizde adını koyamadığımız bir eksiklik, bir gurbet duygusu taşırız. İşte o huzursuzluk, ruhun aslına, Rabbine duyduğu özlemdir. Sevgili dinleyicim, içindeki o boşluk bir kusur değil, nereye ait olduğunu hatırlamandır.
Sen içindeki o adsız özlemi en çok ne zaman hissediyorsun?
Selamün aleyküm değerli kardeşlerim 🌿
Sesli Terapi olarak Kreosus üzerinden yeni bir kapıyı açıyoruz. Bu kapı; tasavvuf, hadis ve klasik İslâmî ilimler alanında yıllardır ürettiğimiz içerikleri daha sağlam bir zeminde sürdürmek, sizinle daha derin sohbetlere yer açmak için.
Niye Buradayız?
YouTube üzerinden binlerce kardeşimize ulaşabiliyoruz; lakin gerçek bir manevî kütüphanenin inşası kısa videolarla olmuyor. İmâm Gazâlî'nin İhyâ'sı, Mevlânâ'nın Mesnevî'si, İbn Arabî'nin Fütûhât-ı Mekkiyye'si gibi eserlerin tamamını seslendirmek; ciddi emek, vakit ve teknik yatırım istiyor.
Bu yolda yalnız değiliz; siz de bu kütüphanenin tuğlalarından biri olabilirsiniz.
Talebelerimize Söz Veriyoruz
Her destek doğrudan yeni eserlerin seslendirilmesine, mevcut kayıtların kalite iyileştirmesine ve destekçilere özel içeriklere gidecek. Manevî bir bahçe kuruyoruz; siz de bir tohum atmış olun.
Allah ilmimizi artırsın, gönlümüzü genişletsin.
That's All..