Sen geldiğinden beri
cümlelerim yamuluyor,
Kelime diye dilime doladığım
her şeyin altında sen çıkıyorsun.
Sana “güzel” demek yetmiyor be!
Güzele bakılırmış,
Ben seni yaşıyorum —
Sabah kahvesinde,
Gece yatakta,
Bazen içimde kavga,
Bazen tenimde dua gibi…
Sana yazdığım şiirleri yaksam,
İstanbul bir hafta is kokar.
Ama senin tenin…
Ah o tenin,
Bir kadeh rakıya düşse,
Meze falan kalmaz ortada.
Ben seni öyle sevdim ki
kimseye anlatamadım.
Biraz kabalık vardı işin ucunda,
Çünkü seni isterken
dünyaya küfrettim azıcık.
Bakma böyle gülümsediğime,
Ben seni düşünürken
dilimi ısırıyorum bazen,
Çünkü senin adını her söylediğimde
günah işlemeye başlıyorum gibi…
Bir sigara daha yakıyorum,
dudaklarımda senin eksik bıraktığın öpücük var hala.
Bütün caddeler bana çıkmaz,
ama senin gözlerin —
bütün çıkmazların tek istikameti.
Yalnızlığımı odanın köşesine astım,
bir gömlek gibi, ütüsüz, buruşuk.
Senin adını söylememek için
her şeye başka isim taktım:
geceye "kıyamet",
çaya "özlem",
kendime "hiç."
Biliyorsun, sevmek bazen intihara uğramaktır,
biraz eksilmek, biraz çoğalmak.
Ben eksildim, sen çoğaldın,
kırık bir terazinin iki kefesinde
boşa çırpındık.
Ve şimdi,
herkes kendi suskunluğuyla uyuyor,
benimkisi en çok sana benziyor.
Gittin…
ve ben senden arda kalan boşluğu sevmeye başladım.
Kendi yarama sarıldım,
kanımın kokusunu bile senden bildim.
Her şeyin adı değişti bende:
ekmek artık taş gibi,
su bile susuz bırakıyor beni.
Çünkü hiçbir şeyin tadı yok
senin sesin olmadan.
Ayrılık, yanı başımda bir misafir gibi oturuyor,
her gece yorganımı çekiyor üzerime,
ve kulağıma fısıldıyor:
"Onsuz da yaşanır."
Ama ben inanmıyorum.
Onsuz hiçbir şey yaşanmaz.
Ben seni öyle çok sevdim ki,
yokluğunda bile seni saklıyorum.
Biliyorum, bu acıyı taşırken
gözlerimden taşan her damla
senin adını haykırıyor.
Ve inan,
benim çektiğim bu sızıyı görseydin,
sen bile ağlardın kendi gidişine.
Daha dün tanışmışız,
bir masanın bir ucunda sen, bir ucunda ben.
Ama o an,
o gözlerin
iki büyük zeytin ağacı gibi kök saldı
yüreğimin yorgun toprağına.
Bilirsin,
benim şiirimde laf kalabalığı yoktur.
Ne söylersem dosdoğru,
makine dişlisi gibi yerli yerindedir.
Senin bu bakışın da öyle;
ne bir eksik ne bir fazla.
Şimdi ben bu gözlere bakarken,
aklımda ne saraylar var, ne beylikler.
Sadece,
dünyanın bütün hürriyetini,
bir Mayıs sabahının taze ot kokusunu,
işçi tulumundaki alın terinin umudunu
görüyorum o derinlikte.
Bu gözler, bilirim,
yalnız beni değil,
bütün yoksul memleketimi
ve yaşanacak daha güzel yarınları
saklıyor içinde.
Adın her ne ise,
benden sana şimdilik bu kadar.
Fakat bil ki,
bu pırıltı
bendeki büyük, hür ve namuslu sevdanın
ilk işaretidir.
Yaşasın hayat!
Yaşasın o gözlerin!
Güneşi bir jilet gibi çekip aldılar göğün damarından,
Şimdi şehir, ağzında kırık camlarla konuşan bir dilsiz.
Sokak lambaları, intihar mektuplarını aydınlatan solgun fenerler;
Ve biz, tırnaklarımızın arasına sakladığımız o eski rüyalarla
Yanlış duraklarda doğru trenleri bekleyen kaçak yolcularız.
Senin gözlerin, bir morg soğukluğunda terleyen şiir kitapları,
Benim ellerimse, kendi enkazını ayıklayan bir işçinin yorgunluğu.
Aşk dediğin nedir ki?
Bir kiralık katilin vicdan azabı kadar kısa,
Bir uyuşturucu baskınında unutulan o son nefes kadar telaşlı.
Sırtımızda kamburlaşan bu tarih,
Hangi meyhanenin masasında meze oldu hatırlamıyoruz.
Yalnızlık, kimlik kartımıza işlenmiş o gizli kusur;
Kime baksak aynada kendi cesedimizi görüyoruz.
Hadi, sustur şu şehrin içindeki o kirli orkestrayı.
Bize ait olmayan bu hikâyede başrolü biz kapmışız gibi,
Kanayan bir yaranın üzerine gülümseyerek tuz basalım.
Çünkü biliyoruz ki;
En güzel şiirler, henüz kimsenin ölmediği o boş mezarlarda yazılır.
That's All..