Bazen insan kendini kaybolmuş hisseder. İyi haber kendini bulmak için önce kendiliğin illüzyonu kaybolmalıdır. Kaybettiğini sandığın belki de sadece bir illüzyondu. Taşıdığımız can dahi bize ait değilken bu dünyada neyin sahiplik iddiasında bulunabiliriz?
Cüneyd Ünaydın
75 gün önce
En güzel hikaye sen aradan çekilince geriye kalandır...
Cüneyd Ünaydın
76 gün önce
Zihindeki Mahkeme: "Ben Haklıyım" Kararı ve Haklılığın Gizli Kibri
Hayatımızda bizi en çok etkileyen durumlardan biri de, kontrolün yanında şahitlik etmemiz gerektiğini unutmamızdır. Dünyaya deneyimlemeye geldik; ancak zihnimiz kontrolü bir an elimizden bıraksak her şeyin darmadağın olacağını düşünür. Oysa bazı güzelliklerin tecelli edebilmesi için önce eskinin yıkılması gerekir. Nefis kontrol ister, geleceği bilmek ve bildiğinin doğru olduğunu kanıtlamak için elinden geleni yapar. İşte tam bu noktada “haklılığın kibri” ni devreye sokarak kontrolü tekrar eline almaya çalışır. Peki, nedir haklı olmak? Haklı olmak, bir yargının hükmüdür. Mahkemeyi zihnimizde kurarız, tanıkları dinleriz ve yine nefsimizin hâkimliğinde karar veririz: “Ben haklıyım!” “Ben haklıyım” dediğimiz anda gözümüz başka hiçbir şeyi görmez. Nefsin en büyük silahı olan bu kibir, insanın haklı iken “Acaba bende dönüşmesi gereken nedir?” sorusunu sormasına fırsat vermez. Kalem kırılmış, ceza kesilmiştir. Böylesi bir durumda insanın kendisine yönelmesi ve tekâmül yolculuğunda alması gereken dersleri fark etmesi imkânsızlaşır. Kibrin en tehlikeli günah olmasının sebebi de budur; çünkü kibir, haklılığımızı kullanarak yükselir. Tekâmülde Vekâlet Yoktur: Kendi Sınav Kâğıdına Odaklan Kasas Suresi, 56. Ayeti hatırlayalım: “Şüphesiz sen, sevdiğini hidayete erdiremezsin; fakat Allah, dilediğine hidayet eder. ”Ruhsal olarak uyanışa geçmiş birçok insanın yaptığı en büyük hatalardan biri, Allah’ın kendilerine bahşettiği hidayeti önüne gelene dağıtmaya çalışmaktır. Kendilerini bu göreve layık gördükleri için, kendi kendilerine misyon adlederler. Çözülmeden “oldum” demek, büyük bir gafletin delaletidir. Kendi sınav kâğıdını vermeden başkalarının sınav kâğıdına odaklanmak, insanı sadece yorar. Öyle ya da böyle, yolculuğumuzda almamız gereken dersleri bir başkası bizim adımıza alamaz. Tekâmülde vekâlet yoktur. Tek vekilimiz Rabbimizdir. Onun vekilliğinde hiçbir imtihan hissettirdiği acıdan ibaret değildir. Tohumun Karanlığı ve Hz. Yusuf’un Kuyusu Bir tohuma fikrini sorabilseydik, toprağa gömüldüğünde: “Her yer karanlık, kimse yok, beni mezara gömüp gittiler” derdi. Ancak bu gömülme ona zulüm için değil; içinde taşıdığı o güzellik filizlenip ulu bir ağaca dönüşebilsin diyedir. Allah, kulunun istediği nimet ona bir imtihan veya felaket olmasın diye önce onun kalbini hazırlar, ondan sonra verir. Kul yalnız bugünü gördüğü için duası kabul olmadı sanır ve şikâyet eder. Ancak Allah yolun tamamını görür. Hz. Yusuf kuyuya atıldı, köle olarak satıldı, iftiraya uğradı ve zindana atıldı; resmin sonuna baktığınızda ise Mısır’a kral oldu. Sizler de belki şu anda kendinizi bir kuyuda veya zindanda hissediyor olabilirsiniz. Eğer şu anda hayatınızdaki insanlar sebepsizce sizden uzaklaşıyorsa, etrafınızda kimse kalmadıysa; bu size zulmetmek için değil, Allah sizi Kendine yaklaştırdığı içindir. Sürece güvenin. Yolun sonuna değil, bir sonraki adımınıza teslimiyetle odaklanın. Bu fark ediş insanı hayret makamına taşır. Bilginin sınırlarına takılmaktansa, deneyimlerin sınırsızlığına yelken açmak cesaret gerektirir ve hayat cesur yaşanır.
Cüneyd Ünaydın
83 gün önce
Direksiyonu Tek Elle Tutma Hastalığı: Akıl, Hisler ve "Ayça Hanım"ın Hikâyesi
Kalbimize doğan her şeyin mutlak bir hakikat olamayacağını unutmamak gerekiyor. Eğer hayatta direksiyon iki elle tutuluyorsa; bu ellerden biri aklımız, diğeri ise hislerimiz olmalı. Füsûsu'l-Hikem’de İbn Arabî Hazretleri şöyle bir hakikate işaret eder: “Allah'u Teâlâ kuluna bir bağışta bulunduğunda bunu Rahman’ın iki eliyle verir” buyurur. Bunun anlamı, biz bir dua yoluyla talepte bulunduğumuzda, o talebin batıni (içsel) olarak içimizde bir boşluğu doldurmasını bekleyebiliriz. Talep ettiğimiz şey zahiri (maddi) olsa dahi, batıni olarak da içeride bir boşluğu dolduruyor olabilir. Burada bahsedilen “iki eliyle verir” sözü, aslında zahiri ve batını temsil eder. Kul dua ettiğinde, talep ettiği şeye eğer hâl olarak hazır değilse; önce Allah onun hâlini o talebi taşıyacak kıvama getirir ve nimeti ancak ondan sonra verir. “İki eliyle vermek” tam olarak bu olgunlaşma sürecini temsil eder. Zihin sınırlı olduğundan, doğal olarak tamamen zahiri âleme bağımlıdır. Zahirde gördüğü şeylerin batıni yönlerini algılayamadığından sadece sınırlı olan kendi algısıyla hareket eder. Yani direksiyonu tek eliyle tutar. Bunun kendisini daha rahat hissettirdiğini söyler ve kontrol sadece kendisinde olduğundan bunu değiştirmek istemez. Dolayısıyla kontrolü kaybetmemek uğruna, hislerini de tamamen yok saymaya başlayabilir. Kalbi başka bir yönü işaret ediyordur; ancak o “ben biliyorum” kibri ve “haklılığın kibri” de eklenince, insan tamamen grandiyöz (büyüklük) sanrısına kapılmaya başlar. Akıl ve hisler dengede olmazsa insan her daim yolunu kaybedebilir; daha da kötüsü, yolunu kaybettiğinin farkına dahi varamayabilir.
Sadece Hislerle İlerlemenin Tehlikesi: Ayça Hanım'ın Hikâyesi
Sadece akıl ile hareket etmenin tehlikesinden bahsettik; şimdi sadece hisler ile ilerlemenin ve hislerini hiç sorgulamamanın getirdiği o büyük yanılgıdan bahsedelim. Bunu yaşanmış bir örnek hikâye ile anlatmak istiyorum: Ayça adında hisleri çok yüksek bir kadın var. Hissiyatları ve görüleri oldukça gelişmiş biri. Komşusu ise yardıma muhtaç bir aile. Bir gün Ayça’nın kalbine net bir his doğar: “O aileye yardım et.” Bunun ilâhi bir çağrı olduğunu düşünen Ayça, hemen tanıdıklarına “Yardıma muhtaç bir aile için para topluyorum” diye haber gönderir. Kısa sürede parayı toplar ve aileye yardım adı altında bu nakdi teslim eder. Ancak Ayça bunları yaparken resmi makamlara başvurmayıp, izinsiz bir şekilde yardım topladığı için durum kolluk kuvvetlerince öğrenilir ve Ayça ifadeye çağrılır. Çünkü yasalara göre izinsiz yardım toplamak bir suçtur ve cezası 50 bin TL ile 500 bin TL arasındadır. Ayça, "iyilik yapıyorum" diye çıktığı yolda, en alt sınırı 50 bin TL olan devasa bir para cezasıyla karşı karşıya kalmıştır. Dışarıdan bakıldığında bu durum, “Hiçbir iyilik cezasız kalmaz” sözünün acı bir kanıtı gibi duruyor. Ancak burada sizce suçlu olan haklarımızı koruyan yasalar mı; yoksa kalbine bir ışık doğdu diye dünyanın kurallarını çiğneyebileceğini, istediği her şeyi yapabileceğini sanan bir insan mı?
Kurban Psikolojisi ve Sahte Hocalar
Demiştim ya; insan kendi eylemlerinin sorumluluğuyla yüzleşmemek için Tanrı’yı dahi suçlama cesareti gösterir diye. İşte bu hikâye de bunun en somut örneği. Ayça o günden sonra bir daha hiç kimse için iyi bir şey yapmamaya yemin etti. “Demek ki bu dünyada iyi bir insan olmamak gerekiyormuş” dedi. Çünkü Ayça yüksek hislerine çok güvense de, içindeki o "kurban psikolojisini" henüz aşamamıştı. Hislerimizin yüksek olması veya bazı insanlardan daha fazla yol katetmiş olmamız, bazen kendimizi tamamen "tamamlanmış" sanmamıza neden olabiliyor. İşte aklı ve hisleri dengede kullanmak tam olarak budur. Direksiyonu ne sadece hislerimizin eline ne de sadece aklımızın mantığına emanet etmeliyiz. Önemli olan dengedir. Hislerimiz ne kadar yükselirse yükselsin, akıl ile dengelenmezse iyilik adı altında da bizi büyük yanlışlar yapmaya sürükleyebilir. Aklımız ve mantığımız ne kadar güçlü olursa olsun, hislerimizle dengelenmezse açılmayacak bir kapıyı beyhude zorlamamıza neden olabilir. Önemli olan, kalbimizdeki o sonsuz ışığı, dünyanın ve yeryüzünün sınırlarına uygun bir hâle getirerek insanlara sunmaktır. Işığımızın yüksek olması, ne yasaları çiğneyebileceğimiz ne de insanların özgür iradelerine müdahale edebileceğimiz anlamına gelir. Ruhsal olarak yükseldiğini sanıp, “insanlara yardım ediyorum” maskesi altında etrafını ne kadar yanlış yollara yönlendirdiğinin dahi farkında olamayan birçok insan gördüm. Sahte hocaların ya da henüz dönüştüremediği kibrinden dolayı kendine acilen bir "hoca kimliği" entegre eden insanların durumu da aslında budur: Farkında olmadıkları bir amaca hizmet etmek... Yani insanlara bilmeyerek yanlışı gösterip, onların doğruyu bulmalarına vesile olmak. Tabii kendileri henüz bunun farkında değiller. Eğer siz bunun farkındaysanız, aramızda kalsın, hiç çaktırmayın; zira aniden alınabilirler.
Cüneyd Ünaydın
85 gün önce
Bazen yolculuk nereye gittiğini kendinin belirlediğini sandığın bir yanılsamadır.
Hepsi Bu Kadar..
Merhaba sizlerle deneyimlerimi paylaşmak için buradayım. Yolculuğumuz hem tasavvuf üzerinden hem de hikayelerle harmanlanmış ve temeli deneyimlere dayanan paylaşımlar üzerinden gerçekleşecek. Her deneyim çok kıymetlidir ve bir deneyim başka bir insan tarafından satın alınamaz. Deneyimler ve aldığımız dersler sadece paylaşılabilir. Kendi yolculuğumdan kesitler paylaştığım bu sayfaya hepinizi davet ediyorum. Hoş geldiniz :)
Deneyim en kıymetli hazinedir
Cüneyd Ünaydın
Destek Ol
Bu içerik üreticisini destekleyerek yolculuğuna ortak ol
Deneyim en kıymetli hazinedir ve sizlerle en kıymetli hazinemi paylaşıyorum.